Assia: Shit kom er net achter dat geboortebeperking Haram (=verboden) is! Wat nu?

OumarS: Nu kan ik eindelijk die zes tot negen kinderen van je krijgen! *smile * Waarom beperken eigenlijk?  

Assia: OMG, for real dude? Omdat ze fokking duur zijn.

OumarS: Hier in Nederland krijgen we toch geld voor ze. In andere landen niet eens.

Assia: Alsof 360 euro per kwartaal genoeg is om je kinderen van alles te voorzien.

Oumar: Omdat ze allemaal merkkleding en iPad’s willen. Ze hebben alleen onderdak, kleding en voedsel nodig.

Assia: Anno 2011 heeft een kind wel meer nodig om niet buiten de boot te vallen. Voetbal, schoolkamp, zwemles, OV, verjaardagscadeau’s. En dan de verantwoordelijkheid voor zoveel kids… No way!

OumarS: Dan moeten we terug naar Marokko: voetbal op straat, zwemles in zee, schoolkamp bestaat niet, verjaardagscadeautjes daar doen we niet aan en in het OV kun je zwartrijden.

Assia: OMG, look who’s talking! Verwend kind.

Samira: Zeg, hoeveel kinderen willen jullie eigenlijk?

Assia: Twee, max drie. Maar de komende tien jaar moet ik niet denken aan trouwen en kinderen krijgen.

OumarS: Ze heeft gewoon geen man en geen geld. *smile*

Mo: Ff tussendoor. Ik kan helemaal nergens vinden dat het Haram is trouwens.

OumarS: Het is Haram gasten, maar dat moeten jullie niet zo letterlijk interpreteren. Het moet wel verantwoord zijn en erop los baren lijkt me in deze tijd andere koek dan vroeger.

Assia: Hmm…afgelopen vrijdag predikte de imam er anders hevig op los. Geboortebeperking is ab-so-luut verboden en geen geld hebben voor kinderen is never een reden om aan de pil te gaan. Het is de plicht van alle moslims om zoveel mogelijk kids te krijgen, zodat de oumma (=wereldwijde Islamitische gemeenschap) groter wordt. Sorry Allah, maar hier voel ik echt niks voor!

Mo: Check this out people: http://www.islam-qa.com/en/ref/11885\De De vrouw mag haar plezier in seks door ejaculatie van de man nooit ontzegd worden lees ik. * grijns*

Assia: Yeah right. Ik word echt niet warm van dit soort uitspraken.

OumarS: Jij moet toch eerst trouwen. En Allah zorgt dat je zoveel kinderen krijgen als je verdient.

Assia: Ik ga niet trouwen.

Samira: Me too! Vrijgezel voor het leven. Dan zien we wel hoe Allah het allemaal in de hand houdt.

Assia: Ik heb alles zelf in de hand.

Mo: Als het echt Haram was dan krijgen alle moslims 20 kinderen of ze hebben nooit seks. Als dat Haram is dan lap ik de regel mooi aan mijn laars!

Assia: Wat zegt de Bijbel over geboortebeperking, weet iemand dat?

OumarS: Die houdt er ook niet van. Vraag die gast in het Vaticaan maar!

Samira: Ik compenseer die geboortebeperking wel door meditatie of iets anders spiritueels. Baas in eigen buik!

Mo: Als een kip zonder kop kinderen verwekken lijkt me geen goed plan. Oefenen daarentegen… *grijns *

Assia: Met jou oefenen is zeker Haram, freak!

Samira: Allah wil vast niet dat we als een kritiekloze zoutzak alle regeltjes aannemen. Hij daagt ons uit.

OumarS: Ik hou het voor gezien losers. Haram of niet. Deze discussie wordt me te beperkt, hahaaa. C u!

Mo: Boks ouwe…

*Gebaseerd op waargebeurde Facebook-krabbels.

Rokjesdag. 
Sinds Martin Bril er over schreef een bekend Nederlands begrip. Het is die ene dag in het voorjaar dat alle vrouwen als bij toverslag ineens een rok dragen, met daaronder blote benen. Deze mooi beschreven voorjaarsdag heeft altijd een element van ontbering in zich. Een koude ochtend en kippenvel.

Vandaag -23 maart- zou wat dat betreft een ideale Rokjesdag zijn. Een koude mistige ochtend, gevolgd door een heerlijke zonnetje in de middag. Alleen, op straat is er –vooralsnog- geen rokje met pantyloze benen eronder te bekennen.

Jammer.

Voor de mannen dan. Zelf houd ik de maillot ook nog even aan.

Toch heb ik vandaag wel nieuw voorjaarsfenomeen gezien. De ontblote behaarde mannenbeen. En niet eentje –dan zou het een uitzondering zijn-, maar zeker drie paar. Prijkend onder de halflange baggy pants. Wandelend en op de fiets. De spoortjes kippenvel verstopt onder een flinke donslaag. Om ons te laten denken dat de voorjaarse frisheid ze niks deert.

Je moet er van houden, het blote mannenbeen.

Persoonlijk word ik er niet warm van. Zoals mannen dat wel hebben met Rokjesdag. Niet voor niks staat er in de regelementen van de TNT dat postbodes ook tijdens een hittegolf hun lange broek moeten aanhouden.

Ook het diepe mannendecolete met inzage in de hoeveelheid al dan niet geschoren borstharen –een tijdje geleden nog mode in de nazomer en herfst- hoeft van mij geen jaarlijks terugkerend modebeeld te worden.

Ik ben echt niet allergisch voor mannelijke lichaamsbeharing.

Geloof me. Ik houd niet van kale kippenborstjes. Of geschoren benen, anders dan van wielrenners. Maar de harige nog witte stelten in het straatbeeld doen me spontaan naar binnen vluchten. Ondanks de zon.

Ter verdediging wil ik aandragen dat ook mannen het niet op prijs zouden stellen als wij op Rokjesdag niet eerst een epilady over onze winterhuidjes zouden halen.

Hoewel ik in vrijwel alle opzichten voor gelijkheid ben van mannen en vrouwen, geldt dat -wat mij betreft- niet voor de kledingcodes. Ik denk dat we het daar allemaal –mannen en vrouwen- wel over eens kunnen zijn.

Niemand wil vanaf de eerste zonnige voorjaarsdag totdat de herfst begint uitzicht hebben op de harige benen van zijn mannelijke collega/ chef/ manager/ fietsenmaker/ sigarenboer. Sommige dingen mogen in het dagelijkse straatbeeld best verborgen blijven onder een aantrekkelijk pak of in lekkere –lange- spijkerbroek.

Toch wil ik 23 maart best uitroepen tot Broekjesdag. Alleen, laten we afspreken dat het eenmalig is.

Daar ga je dan. Ik zwaai je uit. Lachend. Hoewel ik weet dat je nooit meer terug zal komen. Terwijl je met het tikken van de klok steeds verder weg glijdt en een stipje aan de horizon wordt, denk ik nu al met gemengde gevoelens aan je terug. We hadden een heftige relatie, jij en ik. Grote hoogtepunten en beslissingen, diepe dalen. Geen kabbelende beekjes. Of een rustig briesje. Nee, zware storm en een bruisende wild water rivier waar ik onervaren met een raft op ben gaan varen en zo nu en dan uit ben gevallen. Kopje onder. Maar ook weer boven gekomen. Net op tijd. En dan stond jij weer te wachten op de kant. En riep je wijze raad: ‘Gewoon weer instappen en verder varen, niet nadenken, niet achterom kijken. Doorgaan!’. Zo was je wel een beetje. Knallen! En daar liet me ik me graag door meeslepen. Je bracht me hele intense verliefdheid. Diepe gesprekken, spannende sex. Maar ook leugens, bedrog, vreemdgaan, valse woorden. Intense pijn. Je gaf me herinneringen van vroeger die ik misschien liever niet terug had gekregen. Ik had ze niet voor niks verstopt. Maar het kwam. Je spaarde me niet, hield me een spiegel voor waar ik niet om heen kon. Geen lachspiegel. Niet zo eentje waarin je dik, dun, vervormd lijkt, met waterhoofden en grote oren, dikke buiken, dunne beentjes. Waarvan je weet dat wat je ziet niet waar is. Zo’n spiegel was jij niet. Jij was er eentje uit het pashokje bij de lingeriewinkel. Met TL-licht waarin je alle putjes, oneffenheden, kilootjes te veel en te weinig, rimpels, pukkeltjes en grijze haren ziet. Mijn eigen Inconvenient Truth. Maar eigenlijk wilde ik liever niet weten hoe hoog mijn waterpeil al was gestegen, hoever mijn eigen dorp al onder de zeespiegel lag en mijn dijken op breken stonden. Dat ik mijn eigen afval moet gaan scheiden en aanpassingen en offers moet brengen om het leven ‘groen’ te maken voor mezelf. Toch bleef ik gewoon met je mee rennen, geen tijd om over na te denken. Tot je me met een ruk tot stilstand bracht. Op de skipiste, met mijn rechterarm uit de kom. Toen moest ik wel naar je luisteren. Stil zitten, nadenken, afhankelijk, kijken naar de afvalberg waar ik lekker in lag te wroeten. Afval scheiden, dat ben ik gaan doen. Houden wat goed is, wegdoen wat slecht is. Afstand doen, met pijn in mijn hart. Tranen met tuiten huilen om alles wat je verliest. Ook al had je het eigenlijk niet. Of was het bedorven. Last hebben van fantoompijn. Aan een arm die je nooit hebt gehad, die nooit geamputeerd is geweest. In de spiegel blijven kijken. En toch proberen te lachen. Om de putjes, de kilootjes te veel en te weinig, de grijze haren. Langzaam omarmen wat wel mooi is. En dan toch weer wegkijken. Toen sloop je al weg uit mijn leven. Het ging wel erg snel. Intens. Heftig. Met pijn. En liefde. Ik denk nog steeds met gemengde gevoelens aan je terug. Ook al ben je geen stipje meer aan de horizon. Je bent weg…2007!

‘Een zesje Stefan, een zesje’. Een man van het type reclamejongen met sloepje, glad achterover gekamd haar, donkere Ray Ban bril op zijn hoofd en roseetje in de hand, kijkt over het glas van de strandtent waar hij lekker ‘lounged’ naar het zandbouwsel van zijn zoontje. ‘Dat kan stuk-ken beter’. De man gooit zijn lokken achterover, gaat weer zitten, lacht naar zijn even succesvolle vrienden en neemt nog een slok. Een heerlijke zomerse herfstdag op het strand. Ouders, kinderen, wandelaars, honden genieten van het zwoele zonnetje. De man, overduidelijk een Jan-Dirk of Karel-Jan, kijkt tevreden voor zich uit. Hij heeft zijn zoon toch maar goed gestimuleerd. Om te voorkomen dat zijn spruit zal opgaan in de massa, in de zesjes-cultuur van meneer Balkenende. Nee, dat zal hem niet overkomen! Een zoon van Jan-Dirk is een winnaar, geen loser! Stefan kijkt teleurgesteld naar zijn vader en trapt zijn zandkasteeltje kapot en begint opnieuw. Een net iets te dik jongetje, duidelijk gepest op school en nu de bully op het strand, trapt zand in de ogen van een mooie krullenkop verderop. Hij laat zijn vadsige lijfje door het zand naar beneden rollen bovenop zijn prooi en geeft hem ‘m stomp in zijn maag. Het mooie jongetje haalt uit en duwt bully mijn zijn kop in het zand. De pestkop loopt krijsend de zandberg weer op, richting strandtent en huilt net zo lang tot iemand hem opmerkt. Jan-Dirk haalt zijn in Armani gestoken achterwerk van de loungebank en kijkt opnieuw over het glas. ‘Matthijs jongen’, wat is er?’, zegt Jan-Dirk met een lichte aardappel in zijn keel. Krijsend vertelt de dikke oudere kleuter dat hij gepest wordt. En wijst naar de krullenbol die braaf weer in het zand graaft. Snot druipt uit zijn neus. Natuurlijk het echte verhaal achterwege latend. Jan-Dirk haalt zijn hand zuchtend door zijn haar en roept de krullenbol. ‘Kom hier, wat maakt je me nou’, schreeuwt Jan-Dirk. ‘Jij bent ook niks waard, kijk nou eens naar je zelf, sta je daar maar te staan en andere kinderen pesten. Een Loser ben je. Met een Dikke L. Een loser, hoor je.’. Krullenbol druipt af en gaat weer in het zand zitten, zonder protest. Bully lacht in zijn vuistje. Snot en tranen meteen verdwenen. Jan-Dirk heeft opnieuw een rose bestelt en lacht naar zijn vrienden. Dat heeft hij toch maar weer goed afgehandeld. Hij weet wel hoe het moet. Hij is tenslotte een geboren leider. Opnieuw valt de kleine dikke pestkop aan. Van achteren, met een harde trap in de rug van de veel snellere krullenbol. Met een tik op het mollige neusje maakt hij een einde aan dit venijn. Gillend als een speenvarken hobbelt Matthijs naar zijn vader. Wetende dat hij opnieuw steun krijgt. Als hij maar hard genoeg gilt. Op school lukt dat niet. Daar lachen ze hem uit. Ondertussen bouwt kleine Stefan stilletjes verder aan zijn zandboot, af en toe opkijkend naar het tafereel wat zijn broer teweeg brengt. Jan-Dirk hijst zich weer omhoog en speurt het strand af naar de jongen die Zijn Zoon zo wil neerhalen. Hij zal ‘m leren. ‘Kijk papa’, roept Stefan. En wijst naar zijn zandstoomboot. ‘Dit lijkt tenminste ergens op Stefan! Nu laat je zien wat je in huis hebt’. Jan-Dirk kijkt tevreden. Met zijn zoons komt het wel goed in deze wereld. Daar zorgt hij wel voor. De kleine jongen glundert van het schaarse compliment van zijn vader. Dikke Matthijs glundert ook. Eindelijk aandacht en niet meer het Slachtoffer van de Sterkeren. Jan-Dirk heeft twee winnaars. Goed voorbeeld doet goed volgen tenslotte.

Waarheid of niet, ik voel me behoorlijk genaaid. En dan bedoel ik in dit geval niet in the good way. Een wraakzuchtig persoon ben ik niet, maar toch gun ik Ex eigenlijk wel een koekje van eigen deeg. Ik zal niet zijn banden lek steken, zijn bankpassen als gestolen opgeven en blokkeren, het postorderbedrijf leeg kopen op zijn naam of naaktfoto’s op internet zetten, met een link naar zijn familie en vrienden en, niet te vergeten, nieuwe Liefde. Nee, zoiets zou ik nooit doen. Ik hoop gewoon dat ‘Wat men zaait zal men oogsten’ niet alleen een spreuk op een tegeltje in oma’s wc is. Want als dat zo is, is het gewoon een kwestie van tijd, afwachten en toekijken.
Maar, als dit waarheid is, waar heb ik zelf deze oogst dan aan verdiend? Is hij mislukt door het slechte weer of heb ik ooit de verkeerde zaadjes in de grond gestopt? Hoewel mijn geheugen niet meteen mijn grootste fouten naar boven haalt, zal ook ik ongetwijfeld iets uit mijn goed opgeslagen file op kunnen graven. Ik heb echt wel eens gelogen, iets gestolen, iemand gekwetst of beledigd. Misschien moet ik, net als de Australiërs ‘Reconsiliation Day’ hebben om zich te verzoenen met de Aboriginals, mijn eigen Sorry Dag instellen. Om mijn karma weer te keren. Daarom allereerst, Sorry Moeder, dat ik je heb uitgelachen toen je uitgleed in de stromende regen. Met een plastic zak op je hoofd ter bescherming van je kapsel en je witte broek in een modderige plas. Ik was slechts een jaar of 7, maar deed niks.
En vader, sorry, dat ik de afstandsbediening terug heb gegooid die je in een woedebui naar mijn hoofd wierp toen ik vervelend was. Ik was een jaar of 9, had weinig coördinatie. We mistte allebei. En lagere school-meester Wiebenga, die me al puffend en hijgend van het vele roken, de hele school door achterna rende, omdat ik weer de klas op stelten had gezet. Vlak daarna overleed hij aan longkanker. Was ik zijn laatste druppel? Ik ben niet naar de begrafenis gegaan. En niet te vergeten Garage de Vries, waar we schuimblokken en zure bommen jatte. Sorry.
Mevrouw Draaisma, lerares Frans van de middelbare school, zo weggelopen uit een film met Gerard Depardieu. En ik maakte haar gek door mijn tentamens met onleesbare gele geurtjespennen te schrijven. Verbieden kon ze het niet. Het stond niet in het schoolreglement. En sorry Annet, dat ik Albert waar je zo gek op was van je afpikte en ermee ging zoenen. Ik kan je vertellen, hij zoende verschrikkelijk, je hebt niks gemist.
En al die honderden smoezen die ik heb verzonnen om een deadline niet te hoeven halen tijdens mijn studie: oma overleden, vader ziek, wortelkanaalbehandeling. Sorry. En dan mijn vriendje J. Hoewel ik gek op je was, ging ik met je beste vriend naar bed. Bindingsangst en vrijheidsdrang. Stom he?!En niet te vergeten mijn excuses aan de vrouw van mijn getrouwde docent waar ik een affaire mee had, aan alle hoteleigenaren van hostels waar ik illegaal in heb geslapen op reis, aan instanties waartegen ik heb gelogen en de pizzeria waar ik stiekem ben weggelopen zonder te betalen. Sorry!
Als je het zo bekijkt, heb ik misschien toch wat te veel onkruid in kurkdroge grond gestopt en gerekend op een geurige bloemenzee in een groene oase en was Ex mijn verdiende loon. Maar toch, als ‘boontje om zijn loontje’ komt, dan heb ik nu mijn salaris echt wel gehad.

Ik ben een ongelovige hond. Ik geloof niet in God, niet in Allah, niet in Sinterklaas of de Kerstman, horoscopen, niet in The Secret, handoplegging, anti-rimpelcremes, vitaminepillen, zelfs bijna niet in Sonja Bakker (tegenwoordig ook een religie te noemen). En toch heb ik tegen beter weten in een kaartlegster gebeld. Collega’s raadden haar aan wegens Char-achtige ervaringen (geloof ik overigens ook niet in!) en op een verveelde middag besloot ik te bellen.. Waarom? Omdat ik stiekem wil weten dat ik echt over mijn ex heen kom, die pathologisch tegen mij heeft gelogen en bedrogen. Of ik de goede keus heb gemaakt om voor mezelf te gaan beginnen. Of ik gelukkig word, met wie en, PLEASE, vertel me dat het op korte termijn is!! Maar om mezelf voor de gek te houden, houd ik nuchter vol: ‘Ik doe het voor de lol!’. 0900-PARAGNOST. Kijk, daar ga je al, en ook nog 70 cent per minuut. Voor een bandje waarschijnlijk. Terwijl ik naar de website staar, waar duizenden kleine sterretjes mij hypnotiseren en een tinkelend geluid maken, gaat de telefoon over. Lofzangen in het gastenboek dwarrelen voorbij: ‘Lidia, zonder jou had ik me geen raad geweten. Je had weer gelijk. Je bent een echte vriend van de familie’. ‘Je zei dat ik een 7 zou halen op mijn tentamen, maar ik haalde een 8. Dankjewel!!’ Met een cynische blik scan ik de berichtjes. ‘Allo’, zegt de andere kant van de lijn ineens. ‘Een stem met een stevig accent spreekt me toe. Dit is geen bandje, merk ik geschrokken en mijn primaire reactie is: Hoorn erop gooien! ‘Ik wil alleen weten hoe duur u bent, verder niks!’, roep ik geschrokken alsof ik een raamprostituee vraag hoeveel een wipje kost en daarbij wordt betrapt door een bekende. Schaamte en angst slaan toe. ‘Waarom doe ik dit? Het is onzinnig, onwaar en vooral erg griezelig. Straks zegt ze dat ik altijd alleen blijf en ook nog eens doodga aan een slopende ziekte. Wedden dat ik het dan wel geloof?!’  Druk geschud aan de andere kant van de lijn. ‘U hebt een slekte man in u leven’, zegt Lidia vastbesloten. ‘IJ moet wek, ij is voor altijd ontrouw en nu bij een andere vrouw in het buitenland’. Ik schrik me kapot. Daar kan ik niet omheen. Ex zit in het oostblok bij een van zijn nieuwe Grote Liefdes’. ‘Goh’, stamel ik tegen De Stem. ‘U hebt ook een krootte verandering in werkomgeving pas geleden, maar een kroot succes zal binnenkort komen, werk zal erg goed gaan’. Ik kan mijn oren niet geloven. Hoe kan deze vrouw, die mij niet ziet en niks vraagt dit weten? Ik snap het niet. Ik geloof het niet! Na nog enkele minder belangrijke, maar oh zo herkenbare kleine dingen zegt De Stem: ‘Er is een nieuwe man. Miskien hebt u hem al ontmoet. Maar zeker binnen nu en 8 maanden zal ij komen. Ij ies een blijvertje en Ij ies hulpverlener. Geloof mij, ik weet zeker!’ ‘Een blijvertje?!’ Stom genoeg maakt mijn hart een sprongetje. ‘Ha, geen gepieker meer over C. en volop roem vanwege mijn grote promotie. Ik kan niet wachten. Een hulpverlener type Dr Dreamy Greys Anatomy, I say! In sommige dingen MOET je gewoon geloven! De Stem sluit af: ‘Bel mij als je de man hebt ontmoet. Ij komt echt! 0900-PARAGNOST, 70 cent per minuut. Koet dag!’ En ik blijf achter met de tinkelende sterretjes op internet. En een hoge rekening.

We liggen in bed dicht tegen elkaar aan. Lepeltje-lepeltje. Op je arm schrijf ik een denkbeeldige brief. Ik teken de woorden en jij moet raden wat er staat. ‘Ik hou van je?’, zeg je. ‘Warm’, is mijn antwoord. En ik lieg. Net als jij. Veelbelovende holle woorden. Mijn letters zijn zachte strelingen, zo lijkt het. Maar is het een afscheid. Je pakt mijn hand en tekent cirkeltjes door de haartjes op je borst. Vicieuze cirkels. Net als wij. Not going anywhere. Je draait je om en kust me. Een kus waar ik normaal in verdrink, maar nu niet en ik kras verder op je rug. ‘Ik wilde wel bij je blijven, mee op reis…’. Mijn vinger gaat over je huid als een ganzenveer op perkament. Jij geniet. Ik laat stiekem een traan. ‘Inmiddels weet ik van haar, en van die anderen, die denken dat je van ze houdt en dat je ooit voorgoed blijft. Net als ik dacht. Maar in werkelijkheid krijgt niemand jou. Jij vindt jezelf een uitverkocht artikel, alleen nog als showmodel in de etalage, om af en toe aan te raken! En wij? Wij zijn snoepjes. Verschillende smaken toffees die uit het zakje worden gehaald, als flavour of the moment. Je speelt ermee tussen je kiezen en bijt. Maar van teveel snoep krijg je gaatjes. Dat weet je toch? ‘Wat schrijf je nu?, vraag je. Ik zeg niets, terwijl mijn wraakzuchtige letters over je ruggengraat naar beneden glijden. Jij hebt geen idee dat deze afscheidsbrief voor eeuwig op je lichaam geplakt zit. Een tattoo van onzichtbare inkt. Je handen reiken naar mijn borsten, maar na vandaag zul je ze nooit meer aanraken. En erom treuren als een verwend kind dat net voorgoed die ene mooie, unieke stuiterbal heeft verspeeld. Ik trek hard aan de haartjes op je arm. ‘Auw’, roep je. Dit is nog niks vergeleken bij wat ik je eigenlijk wil laten voelen. Je hebt geen idee. Je denkt dat ik blijf. Eeuwig wachtend in het gekreukte cellofaantje tot je me voorgoed opeet. ‘Wat doe je?’, vraag je terwijl ik opsta uit bed. ‘Even naar de wc’, lieg ik opnieuw. In de woonkamer kleed ik me aan en verzamel je mobiel, je kleren, portemonnee en autosleutels en doe ze in een zak. Vuilnis. En sluit de voordeur zacht achter me. Goodbye.

Ik heb een nieuwe man in mijn leven. Hij is jong, sportief, gezellig en heel vakkundig met zijn handen. Professioneel bespeelt hij mijn spieren als tijdens een serenade op de gitaar. Hij heeft wel de touwtjes in handen. En als ik teveel  wil of overmoedig word, dan laat hij even voelen wie de baas is. Auw. Hij mag dan wel jong zijn, maar hij is geen doetje. Ik zie ‘m nu denk ik 3 keer in de week. Vaker dan ik Scharrel zie. En ik begin al aan hem gehecht te raken. ‘Waar woon je, wat doe je,  waar komt je naam vandaan?’, vraagt hij geïnteresseerd terwijl hij met mijn arm speelt en over mijn schouder wrijft. Hij is mijn nieuwe Fysiotherapeut van, ik schat, zo’n 25 lentes jong. Ik lig rustig achterover en geef antwoord. ‘Kan ik aan hem nu hetzelfde vragen?, gaat er door me heen. Ik kijk ‘m aan en geef bedachtzaam antwoord. Mijn arm rust tussen zijn benen. Een verkeerde beweging en het is mis. Niet voor hem, maar voor mij. Een angstaanjagende gedachte. ‘Je vriend moet je ook wat vaker masseren’, zegt hij plotseling. ‘Ik schrik wakker uit mijn staat van uiterste ontspanning. ‘Of heb je geen vriend?’ Vriend, vriend, heb ik een vriend? Wat zal ik antwoorden?  Dat ik een scharrel heb, die nog meer scharrels heeft, die vaak weg is, maar die erg leuk is als ie er is? Daar maak ik geen indruk mee, ben ik bang. Of in elk geval, de verkeerde. ‘Hij is veel op reis’, zeg ik onduidelijk. ‘Dat is ook niet gezellig’, antwoord hij. ‘Is hij zeeman of heeft hij een ander beroep?’ Zeeman. Zie ik eruit alsof ik iets heb met een zeeman, vraag ik me af. En denk aan de kleine tattoo op mijn schouder. Ik vertel hem dat hij iets anders doet. ‘Heb je hem dan opgepikt via je werk?’ Hij wordt wel steeds vrijer, mijn Fysio. ‘Hoe heb je hem ontmoet, ken je hem allang, heb je er wel wat aan als hij zo vaak weg is?’ Ik krijg het een beetje benauwd. Dit zijn precies de vragen die ik zelf graag vermijd. Maar ik kan geen kant op, letterlijk en figuurlijk. ‘Heb jij een vriendin?’, vraag ik retorisch. Hij knijpt als antwoord venijnig in een pijnlijke spier. Mijn maag draait een beetje om. Wrong question. En ik besef me dat ik overgeleverd ben aan Hem. Hij knijpt, hij  vraagt, hij bepaalt wat ik doe. ‘Ga je nu ook over mij schrijven, in dat stukje van je’, vraagt Fysio, terwijl hij mijn arm loslaat en ik me weer aankleed. ‘Nee hoor, wees maar niet bang’, zeg ik terwijl ik mijn jas aan doe en weg loop. ‘Goedzo, dan zie ik je dinsdag!’ Ja, tot dinsdag.

Ik ben een semi-single. Een wat? Ja, je hoort het goed, een semi-single! Waar onze warmbloedige Spanjaarden verschillende uitdrukkingen gebruiken voor de staat waarin je kunt verkeren tussen het ‘vrijgezel zijn’ en het hebben van ‘een vaste relatie’ in, kennen wij Nederlanders slechts de status ‘single’, ‘relatie’ en met een beetje fantasie nog de ‘scharrel’, dan wel ‘minnaar’ (hoewel je de laatste twee als status meestal niet op je CV of andere officiële papieren vermeld). Maar geen van deze termen beschrijft de fase waarin ik momenteel verkeer. Namelijk, sinds bezette minnaar J. plotseling de stap heeft gezet om als vrijgezel door het leven te gaan, lijkt onze geheime knipperlichtverhouding stiekem en ongevraagd over te glijden in een, officieel niet bestaande, relatie. Oftewel semi-relatie. Want we blijven in verzet. Hij ambieert nu geen vaste vriendin en ik wil pas spreken van ‘partner’ als ik zeker weet of hij ‘het voor mij is’. En dus ontmoeten we nog steeds niet elkaars vrienden en familie, vieren we geen feestdagen samen en gaan we gewoon apart op reis. Maar in plaats van spannende ad hoc vrijpartijen en broeierige sms-sessies, bekijken we nu wel elkaars vakantiefoto’s, bespreken we de formatie van het nieuwe kabinet, geldzaken, de sores op het werk en bellen elkaar voor de boodschappen bij griep.Waar we eerst de kleren van elkaars lijf scheurden om maar zo snel mogelijk tot een hoogtepunt te komen (tijd was er immers amper, zin wel), eindigt nu de huiselijke avond ook in, iets minder op hoogspanning gebaseerde maar toch ook prettige, seks. Alleen vallen we daarna innig samen in slaap om vervolgens wakker te worden van zijn nachtelijke gesprekken tijdens het dromen of van mijn verovering van alle dekens (dat ben je zo gewend als alleenslaper). Kortom, als semi-single heb ik niet de geborgenheid en veiligheid van een vaste relatie, maar ook de spanning en sensatie van de geheime affaire zijn verdwenen! En, mag ik nu eigenlijk nog wel die lekkere jongen met wie ik af en toe ga borrelen uitgebreid zoenen? En moet ik mijn profiel van de datingsite halen? En hij dan? Mag hij de vrije jongen uithangen zonder mijn uitgesproken toestemming? Liever niet, als het aan mij ligt. Zo ben ik dan ook wel weer. Wat zijn eigenlijk de ongeschreven regels van de semi-relatie? Misschien kunnen onze mediterrane buren mij helpen. Zij hebben deze Estado de Animo tenslotte een benaming gegeven! Of zal ik dan toch de gevreesde term Vaste Partner ter sprake brengen of onze semi-verkering gewoon uitmaken? Dan wordt het tenminste weer duidelijk. Daar heb ik als koudbloedige kaaskop toch behoefte aan. Status: Single/Relatie/Minnaar. Doorhalen wat niet van toepassing is.

“Meid, we gaan een LEKKERE man voor je vinden, in plaats van die vage scharrel”, zegt gayvriend A., terwijl ik protesteer dat ik zeker niet zielig ben, laat staan smachtend op een man zit te wachten. “Dat gezeur van jullie alleenstaande heterovrouwen; wel of niet met hem vrijen, wel of geen relatie, wel of geen kinderen, moet ik op hem wachten of verder gaan? Neem gewoon een bloedmooie vent voor de sex zonder verder gedoe!”, gebaart

A. druk. “Ik vermaak me zaterdagavond lekker in de nachtsauna met een goddelijk mannenlichaam, terwijl jij thuis zit te piekeren of hij wel gaat bellen of dat je toch een lelijke last choice uit die stoffige bar moet trekken om niet alleen te eindigen.” Hoewel zijn weekendbesteding meteen visioenen oproept van onsmakelijk uitgezakt mensenvlees in Zeeman-lingerie aan de bar van een smoezelige parenclub aan de snelweg richting Paterswolde, klinkt de beschrijving van mijn leventje ook wel een beetje treurig. Meestal is het doel van flikflooien en flirten toch wel kijken of de vage scharrel uiteindelijk een gezellige partner voor langer of korter kan worden, moet ik toegeven. Waarom eigenlijk? Het zou ons leven wel een stuk makkelijker maken. Stel, wij vrijgezelle vrouwen gaan de wereld in de gayway. Op de momenten dat ik ernstig naar de vleselijke lusten verlang, bel ik mijn single vriendinnen om naar de ‘heterosauna’ vol gewillige gespierde en goeduitziende mannen af te reizen (allen natuurlijk meerderjarig, zonder relatie en op zoek naar hetzelfde als wij). Je knoopt je mooiste handdoek om, gooit je haar sexy naar achteren, condooms ‘op zak’ (ja, waar verstop je die subtiel?), trekt je geilste badslippers aan en daar ga je dan. Op jacht. Je speurt de doucheruimtes af naar de rondste billen, de rustruimte naar het grootste sixpack, de stoomcabine naar de blauwste kijkers en dan heb je Hem gevonden en je commandeert hem naar je eigen privekamertje. “Ik wil niet weten hoe je heet”, fluister je hem hees toe, “als je me maar vurig verwent!” Je vriendinnen ben je allang uit het oog verloren. Voor het komende uur geef je je over aan Mysterie Mister X. Een natte droom? Totdat de stoom uit je ogen verdwijnt en je zojuist veroverde Anonieme Griekse God, die griezelige overbuurman blijkt te zijn. Of de saaie collega van de administratie. Of de man van je enige niet-single vriendin. Die ronde kont blijkt harig en slap. De sixpack een bierton. Moet ik mijn homovriend wel geloven? Ik kan niet checken of hij de waarheid spreekt, ik mag die gaysauna niet in. Is zijn mannelijk schoon wel zo schoon en mijn leven zo treurig? Waarschijnlijk niet. Hij doet het gewoon de gayway en ik my way. Met vaste scharrel, lekker bekend. Voor korter of langer. Tot de echte Mister X opstaat.